Lampy stały się rzeźbą. Zaskakują, kokietują, ubierają mieszkanie, niczym biżuteria kobietę. Dopasowują się do stylu mieszkania lub z nim kontrastują. Nie muszą stanowić kompletu, ważne by pasowały do siebie stylem, by były podporządkowane myśli przewodniej.
Ich porównanie do biżuterii można rozumieć dosłownie. Firma Svarowski ostatnio stworzyła kilka fenomenalnych projektów „lamp-rzeźb” nagrodzonych przez London Design Museum.
Ściana-parawan z nanizanych na żyłki kryształów i kolumna światełek zwisająca z sufitu Ting Ting Ting projektu Tord Boontje, rozpływająca się na podłodze, wyglądem przypominają rasowe, przeskalowane kolie. Ball, kula „diamentów” na kryształowych żyłkach projektu Tom Dixon, zwisa z sufitu jak zawieszka na dekolt. O takie projekty Svarowski mógł się pokusić dzięki sprzyjającemu klimatowi w designie. Kryształowe odbijające światło, romantyczne diamenciki, sople, łezki, cięte szkło powróciły do łask. Kiedyś takie żyrandole dekorowały wnętrza naszych babek i prababek, teraz zestawione z nowoczesnością są wyrafinowanym dodatkiem, niczym bogato zdobiona brosza na nieskazitelnie prostym ubraniu od Armaniego. Taki „eklektyzm epok” coraz częściej gości w naszych salonach.
Można spotkać także lampy bardzo szykowne, pałacowe i zaskakujące swym wyglądem. Na przykład wielkie żyrandole kilkuramienne, w których zamiast materiałów typowych dla takich żyrandoli (kryształów i mosiądzu) do ich wykonania użyto zamszowej, biszkoptowej skóry. Skórzane „kryształy” wyglądają wyjątkowo dostojnie. Ale są też wersje mniej bogate, kolorowe, wykonane z plastiku i pleksi.
źródło: wdobrymstylu.pl
